باشد كه بجود و بخورد ؟ ! نه اين‌طور نيست ؛ بلكه شما از اين كار بدتان مىآيد ؛ و آن را ناپسند و ناخوشايند داريد ! و خود را در عصمت و مصونيّت خداوند درآوريد ؛ كه حقّا خداوند بسيار به بندگانش رجوع دارد ؛ و توبهء آنها را مىپذيرد ؛ و به ايشان رحيم و مهربان است ) . در اين دو آيه مىبينيم كه : شش صفت و عمل را كه لازمهء حركت به سوى سبل شقاق ، و نفاق ، و دوئيّت ، و عداوت ، و دشمنى و نگرانى خاطر ، و تشويش ذهن ، و گسستن ريسمان وحدت و محبّت است ، براى مؤمنين حرام نموده است ؛ و به سوى سبل سلام كه صددرصد ، ضدّ آن و خلاف آنست دعوت مىنمايد : يكى : مسخره كردن بهر صورت و بهر شكلى باشد ؛ و از هركس بهر كس صادر شود ؛ اين حرام است و قبيح . دوّم : عيب‌جوئى و عيب‌گوئى دگران كه در حقيقت بعلّت وحدت جامعهء مسلمانان ، و هم آهنگى ، و همدردى ، و هم آئينى ، اين عيب‌جوئى به عيب‌جوئى خود انسان برمىگردد و لذا با تعبير : وَ لا تَلْمِزُوا أَنْفُسَكُمْ بيان كرده است . سوّم : با عنوان و لقب نازيبا يكديگر را صدا زدن ، و نام بردن ، و ياد كردن ، اين حرام است . چهارم : دربارهء يكديگر سوء ظنّ داشتن ، و گمان بد بردن ؛ اين حرام است . سوء ظنّ گرچه عمل خارجى نيست ؛ و فعل نفسانى است ؛ مع‌ذلك حرام است ؛ و بر مؤمن واجب است كه : ذهن خود را از آلايش خيالات ، و پندارهاى غير صحيح ، دربارهء همه مؤمنين پاك كند و زنگار كدورتش را به صفا و صيقل ايمان به خدا بزدايد . پنجم : تجسّس و تفحّص در عمل دگران كه بچه كار مىروند ؟ ! و چه عملى انجام مىدهند ؟ ! و آيا در منزل خود گناه انجام مىدهند ؟ يا نه ؛ و بطور كلّى